Afgelopen maandag 16 januari bezette de UvA-tak van University Rebellion de Amsterdamse Academische Club. Uiteindelijk werd de ME ingezet om het gebouw te ontruimen. Voor sommigen is dat een logische stap: de activisten eigenen zich een plek toe die niet alleen aan hen toebehoort. “Dit is ook mijn gebouw, en zij representeren mij niet” zullen sommigen studenten en medewerkers gedacht hebben.

Ergens begrijp ik dat sentiment: geen enkele subgroep binnen de UvA zou zich zomaar een deel van de universiteit moeten kunnen toe-eigenen. De universiteit is van ons allemaal. Of zou dat in ieder geval moeten zijn. Maar dat was ook de strekking van één van de boodschappen van de activisten: democratisering en meer autonomie voor studenten en medewerkers. De vraag is in hoeverre er nog sprake is van een bezetting als de “bezetters” in feite iedereen oproepen om mee te denken en mee te doen.

I often hear people reject arguments in discussions as “whataboutisms”. The idea is that whataboutisms - “ok, you’re angry about thing A, but what about thing B and thing C” - effectively undermine any kind of critique.

I understand this wariness. Especially when it is done on purpose and in bad faith, it is a dangerously easy way to kill any political talk.¹

Still, I wonder why pointing out the ubiquity of injustice should necessarily lead to some kind of cynical fatalism. Why - when the whatboutism is done without too much snobbery or moral high grounds - the response cannot be something like “yes, actually you’re right: thing A sucks, but fuck things B and C as well”.